معاويه حرب شد ، شهيد گشت - رحمة اللّه عليه . امير المؤمنين بر وى نماز جنازه ادا نموده ، در قبرش فرود آمده به خاك سپرده ، فرمودند : « هذا رجل مؤمن و من اهل بيتى » يعنى ، اين مرد مؤمن است و از اهل بيت من است . » منقبت : در شواهد النبوّة و روضة الاحباب و روضة الصفاء و حبيب السّير و معارج النبوّة مسطور است كه : « ناقلان سلف چنين گفته‌اند كه : در صلح حديبيه بعد از تعداد شرط صلح چون سهيل بن عمرو را به خدمت آن سرور آوردند و دوات و قلم كتاب مرتّب گشت ، حضرت مقدّس نبوى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - اوس بن خولى انصارى را طلب كرد تا به كتابت عهدنامه قيام نمايد . سهيل گفت : اى محمّد ، بايد كه پسر عمّ تو على بنويسد . بنابر التماس سهيل ، آن سرور امير المؤمنين على را فرمود ، بنويس : بسم اللّه الرّحمن الرّحيم . سهيل گفت : به خدا سوگند كه ما رحمن را نشناسيم كه چه كس است ؟ بنويس باسمك اللّهم . مسلمانان گفتند : ما به غير از بسم اللّه الرّحمن الرّحيم چيزى نمىنويسيم . رسول فرمود : يا اخى ، بنويس باسمك اللّهم . امير المؤمنين بفرمودهء سيد المرسلين عمل نمود . بعد از آن گفت بنويس : هذا ما قضى عليه محمّد رسول اللّه ، امير آن را نوشت . سهيل گفت : ما اعتراف به رسالت تو نداريم و اگر مىدانستيم تو رسول خدايى تو را از زيارت خانهء او منع نمىكرديم . آن سرور فرمود : يا اخى ، لفظ رسول اللّه محو ساز و به جايش محمّد بن عبد الله بنويس . چون آن سرور امير را به محو لفظ رسول اللّه دلالت فرمود ، امير گفت : لا و اللّه كه من وصف رسالت را محو گردانم و به روايتى سهيل بن عمرو گفت : اى على ، رسول اللّه را محو كن و الّا من از اين مصالحه بيزارم . امير المؤمنين صحيفه را گذاشته ، دست خود به شمشير برد تا مشرك را از اين حكومت عزل كند . آن سرور فرمود : بگذار اى اخى . امير فرمود : يا رسول اللّه ، مرا مراعات ادب و تعظيم به جانب تو مانع مىآيد كه من اين كلمه را محو كنم . رسول آن صحيفه را برگرفته ، لفظ رسول اللّه را محو كرد . و به روايتى با آن كه هرگز خط ننوشته بود ، خود از طريق اعجاز محمّد بن عبد اللّه نوشت . و بعضى گويند خود محو كرده امير المؤمنين را فرمود تا اين كلمه را در سلك تحرير آرد و از مسلمانان ابى بكر قحافه و عمر بن الخطّاب و عبد اللّه بن عوف و سعد وقّاص و عثمان بن عفّان و ابو عبيده جرّاح و محمّد بن مسلمه و ابو مندل بن سهيل - رضى اللّه عنهم - اسامى شريفهء خود را بر اين صحيفه ثبت نمودند و از كفّار خويطب بن عبد العزى و بكر بن حفض و جمعى ديگر شهادت خود را